ഞാന് ആരാണെന്ന് എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ചാല് സത്യത്തില് എനിക്കറിയില്ല ഇതുവരെ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഇനിയെങ്ങിലും ഞാന് എന്നെ അറിയാനുള്ള ഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കട്ടെ.
ഞാന് ഒരു സ്വപ്നജീവി
സ്വപ്നങ്ങള് കൊണ്ടൊരു കൊട്ടാരം കെട്ടി അതില് ആഗ്രഹം കൊണ്ടൊരു തൊട്ടിലുണ്ടാക്കി, പ്രതീക്ഷകളെകൊണ്ട് താരാട്ട് പാടിപ്പിച്ചു ഉറങ്ങുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയാണ് ഞാന്....!
ഞാന് ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി
ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയില് ജന്മമെടുത്ത മഞ്ഞുതുള്ളി എന്ന ഞാന് ജനിച്ചയുടനെ തന്നെ എന്റെ ജീവിതയാത്രയും ആരംഭിച്ചിരുന്നു, പരുപരുത്ത ഭൂമിയില് വീണു പിടഞ്ഞു മരിക്കാനുള്ള ആ യാത്ര. എന്റെ ആ അവസാന യാത്രയിലും ഞാന് ഒരുപാട് കിനാവുകള് കാണുന്നുണ്ട്.
നിലത്തുവീണ് ഉടയുന്നതിനു മുന്പ് ഭൂമിയിലെ ആയിരം പനിനീര് പൂക്കളില് ഒരെണ്ണം അതിന്റെ ഇതളുകളില് താങ്ങിനിര്ത്തി എനിക്ക് അഭയം നല്കുമെന്നുള്ള ഒരു പഴ്ക്കിനാവ്.....!
ഞാന് ഒരു മെഴുകുതിരി
സ്വയം ഉരുകി ഒലിച്ച് മറ്റുള്ളവര്ക്കായി പ്രകാശമേകുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരിയാണ് ഞാന്. ഉരുകിത്തീരുന്ന അവസാന നിമിഷം വരെയും പ്രകാശമേകാന് എനിക്ക് കഴിയുമെന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഒരേയൊരു ആശ്വാസം ...!
ഞാന് ഒരു ഇളംകാറ്റ്
സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റു വാടുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഒരാശ്വാസമായി തലോടുന്ന ഒരു ഇളംകാറ്റാണ് ഞാന്, എന്നാല് ഞാന് അരൂപിയാണ് എന്നെ ആര്ക്കും കാണാന് കഴിയില്ല, എനിക്കുതന്നെ എന്നെ കാണാന് കഴിയുന്നില്ല...!
ഞാന് ഒരു നിശാഗന്ധി
ഇരുട്ടില് ഞാന് പൂത്തു നില്ക്കുമ്പോള് എനിക്ക് വെളിച്ചം പകരുന്ന ആ ചന്ദ്രന്റെ നിലാവിനെ പ്രണയിച്ചു ഞാന്..., അത് അറിയിച്ചപ്പോള് ചന്ദ്രന് പറഞ്ഞു,, ഈ നിലാവ് എന്റെ സ്വന്തമല്ല ഇത് സൂര്യന്റെ ധാനമാനെന്നു അതുകൊണ്ട് നീ സൂര്യന്റെ അടുത്ത് പോയി പറയു എന്ന്
ഞാന് സൂര്യന്റെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള് ആ തീക്ഷ്ണമായ പ്രകാശം കാരണം എനിക്ക് മുഖത്ത് നോക്കാന് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ലാ... ആ ചൂടത്ത് ഞാന് വാടിതളര്ന്നുപോയി. ആ സമയത്ത് ഒരു ചാറ്റല്മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി. അപ്പോള് എനിക്ക് ആ മഴയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നി. എന്റെ ഇഷ്ടം ഞാന് പറയാന് ഒരുങ്ങുമ്പോളേക്കും ആ മഴ നിന്നുപോയി എന്നെന്നേക്കുമായി...!
ഞാന് ഒരു സ്വപ്നജീവി
സ്വപ്നങ്ങള് കൊണ്ടൊരു കൊട്ടാരം കെട്ടി അതില് ആഗ്രഹം കൊണ്ടൊരു തൊട്ടിലുണ്ടാക്കി, പ്രതീക്ഷകളെകൊണ്ട് താരാട്ട് പാടിപ്പിച്ചു ഉറങ്ങുന്ന ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയാണ് ഞാന്....!
ഞാന് ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി
ആകാശത്തിന്റെ അനന്തതയില് ജന്മമെടുത്ത മഞ്ഞുതുള്ളി എന്ന ഞാന് ജനിച്ചയുടനെ തന്നെ എന്റെ ജീവിതയാത്രയും ആരംഭിച്ചിരുന്നു, പരുപരുത്ത ഭൂമിയില് വീണു പിടഞ്ഞു മരിക്കാനുള്ള ആ യാത്ര. എന്റെ ആ അവസാന യാത്രയിലും ഞാന് ഒരുപാട് കിനാവുകള് കാണുന്നുണ്ട്.
നിലത്തുവീണ് ഉടയുന്നതിനു മുന്പ് ഭൂമിയിലെ ആയിരം പനിനീര് പൂക്കളില് ഒരെണ്ണം അതിന്റെ ഇതളുകളില് താങ്ങിനിര്ത്തി എനിക്ക് അഭയം നല്കുമെന്നുള്ള ഒരു പഴ്ക്കിനാവ്.....!
ഞാന് ഒരു മെഴുകുതിരി
സ്വയം ഉരുകി ഒലിച്ച് മറ്റുള്ളവര്ക്കായി പ്രകാശമേകുന്ന ഒരു മെഴുകുതിരിയാണ് ഞാന്. ഉരുകിത്തീരുന്ന അവസാന നിമിഷം വരെയും പ്രകാശമേകാന് എനിക്ക് കഴിയുമെന്നത് മാത്രമാണ് എന്റെ ഒരേയൊരു ആശ്വാസം ...!
ഞാന് ഒരു ഇളംകാറ്റ്
സൂര്യന്റെ ചൂടേറ്റു വാടുന്ന എല്ലാവര്ക്കും ഒരാശ്വാസമായി തലോടുന്ന ഒരു ഇളംകാറ്റാണ് ഞാന്, എന്നാല് ഞാന് അരൂപിയാണ് എന്നെ ആര്ക്കും കാണാന് കഴിയില്ല, എനിക്കുതന്നെ എന്നെ കാണാന് കഴിയുന്നില്ല...!
ഞാന് ഒരു നിശാഗന്ധി
ഇരുട്ടില് ഞാന് പൂത്തു നില്ക്കുമ്പോള് എനിക്ക് വെളിച്ചം പകരുന്ന ആ ചന്ദ്രന്റെ നിലാവിനെ പ്രണയിച്ചു ഞാന്..., അത് അറിയിച്ചപ്പോള് ചന്ദ്രന് പറഞ്ഞു,, ഈ നിലാവ് എന്റെ സ്വന്തമല്ല ഇത് സൂര്യന്റെ ധാനമാനെന്നു അതുകൊണ്ട് നീ സൂര്യന്റെ അടുത്ത് പോയി പറയു എന്ന്
ഞാന് സൂര്യന്റെ അടുത്ത് ചെന്നപ്പോള് ആ തീക്ഷ്ണമായ പ്രകാശം കാരണം എനിക്ക് മുഖത്ത് നോക്കാന് കൂടി കഴിഞ്ഞില്ലാ... ആ ചൂടത്ത് ഞാന് വാടിതളര്ന്നുപോയി. ആ സമയത്ത് ഒരു ചാറ്റല്മഴ എന്നിലേക്ക് പെയ്തിറങ്ങി. അപ്പോള് എനിക്ക് ആ മഴയോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഇഷ്ടം തോന്നി. എന്റെ ഇഷ്ടം ഞാന് പറയാന് ഒരുങ്ങുമ്പോളേക്കും ആ മഴ നിന്നുപോയി എന്നെന്നേക്കുമായി...!
